Tokyo

Við Steinunn fórum til Tokyo í kringum síðustu helgi (22.-25. okt). Steinunn átti fund á fimmtudag og svo var UNIFEM með bás á degi Sameinuðu þjóðanna á föstudeginum. Helgina notuðum við svo til að skoða okkur aðeins um í Tokyo.

Fyrir landfræðinörd er þetta stórmekileg borg í alla staði. Þéttbýlið Tokyo er í raun samansafn af 23 borgum sem allar hafa sína borgarstjórn. Samkvæmt tölfræðistofnun borgarinnar var samanlagður íbúafjöldi þeirra 12.988.797 manns árið 2009. Þetta er fjölgun frá 2008 sem nemur tæplega 100.000 hausum.

Út frá landfræðilegu sjónarhorni getur hugtakið borg eða þéttbýli verið mjög loðið. Hægt er að skilgreina þéttbýli á marga vegu, t.d. þar sem lengd á milli bygginga er minni en 200 metrar. Með mismunandi skilgreiningum má auðveldlega ná Tokyo upp í 35 milljónir íbúa.

Lestir eru faratæki sem ekki virðist ennþá vera hagkvæmt að nýta á Íslandi. Velti því fyrir mér hver ástæðan er og hvort einungs sé um að ræða einhverskonar fólksfjöldaþröskuld. Hvenær verður hægkvæmt að leggja teina á Íslandi? Eða verður þetta eins og með strætó? Við þurfum að minnsta kosti ekki að flytja inn eldsneytið á lestarnar. Við Íslendingar erum kannski búin að velja okkur einkabílinn eins og mætur maður fullyrti. Það var þó áður en hann gekk í skóla í Edinborg samhliða því að vera borgarfulltúri. Eftir það snéri viðkomandi sér að grænni samgöngumátum…enda vænlegra til árangurs í pólitík.

Við Steinunn nýttum okkur að sjálfsögðu lestarkerfi Tokyo. Að taka lestir í Japan er nokkuð auðvelt ef þú veist hvert þú ert að fara. Allt er vel merkt og flest veggkort á ensku á lestarstöðvunum. Lestarkerfið í Tokyo er hið stærsta í heiminum, sé miðað við kerfi sem þjóna þéttbýli. Í Tokyo eru 13 lestarlínur sem stoppa á 282 stöðvum. Í Tokyo ganga svo talsvert fleiri lestir sem ekki teljast til neðanjarðarkerfisins. Á venjulegum degi flytur kerfið 8,7 milljón farþega eftir brautarteinum sem teygja sig þó aðeins um 330 km um borgina. Til samanburðar má nefna að London Underground kerfið flytur um 3 milljónir farþega en telur þó 11 lestarlínur og 270 stöðvar.

Á kortinu hér að neðan má sjá uppbyggingu kerfisns frá 1927 til 2008. Augljóslega var lítið byggt á meðan Japanir stóðu í stríðsrekstri og árin eftir stríðslok.

Mynd: Wikipedia/Hisagi 2008

Augljóslega eru nokkrar lestarstöðvar í Tokyo mjög stórar. Ein af þeim er Shinjuku  lestarstöðin. Við fórum nokkrum sinnum í gegnum þessa stöð án þess að villast. Slíkt væri ekki hægt nema að allt væri vel merkt. Til að mynda er oft búið að koma fyrir kompásrósum í marmaralögðum gólfum stöðvanna.

Um 3,6 milljónir farþega fara í gegnum Shinjuku stöðina á venjulegum degi. Það er um 40% af öllum lestarfarþegum kerfisins. Á stöðinni stoppa 12 lestir en tvær af þeim tilheyra hinu eiginlega neðanjarðarlestarkerfi sem nefnt var hér að ofan. Á stöðinni eru um 200 útgangar.

Litlu sunnar við Shinjuku er lestarstöðin Shibuya, hún er litlu minni en er merkileg að því leiti að í grend við hana má finna fjöförnustu gangbraut í heimi. Hún nefnist Shibuya Crossing, en á einum grænum kalli ganga stundum 1000 manns yfir gatnamótin. Gatnamótin eru notuð í frægu skoti í mynd Soffíu Coppola, Lost in Translation. Hér fyrir neðan er svo YouTube myndband sem sýnir vel þessa miklu fólksflutninga.



PS. Vek athygli á svokölluðum LIKE fídus hér að neðan.

10

Tíu hressandi fróðleiksmolar og áhugaverðar staðreyndir sem rekið hafa á fjörur mínar í Japan.

1. Japanir kunna almennt ekki ensku. Sé tekið mið af meðalskori í hinu svokallað TOEFL enskuprófi eru japanir þar neðstir af öllum þjóðum Asíu.

2. Í Japan eru til um 4.000 tonn af hvalkjöti í frysti. Miðað við núverandi neyslu eru þetta birgðir til fjögura ára (heimild, Japan Times). Gangi þér vel Kristján Loftsson.

3. Samurai embættismennirnir (síðar hermenn) voru flestir ef ekki allir samkynhneigðir.

4. Örbylgjupopp hefur ekki náð neinni útbreiðslu í Japan. Einungis er hægt að komast yfrir slíkt í amerískum sérvöruverslunum. Fyrir okkur er hægt að nálgast slíkt með því að taka þrjár lestir í 2 klst, ganga 2 km og borga 5000 ¥ ársgjald í CostCo. Eins gott að Steinunn hefur engu gleymt þegar kemur að pottapoppi.

5. Japanir tóku aldrei upp SMS skilaboðakerfið. Ekkert símakerfi í Japan styður SMS sendingar. Þegar við Íslendingar vorum að senda okkar fyrstu sms úr Nokia og Ericson símum voru Japanir að senda tölvupósta úr Sony og Sharp símum.

5,5. Símafyrirtækið NTT setur fljótlega á markað síma hér í Japan sem ekki þarf að setja í samband til að hlaða…hann hleður sig þráðlaust jafn hratt og með venjulegu hleðslutæki. Engar snúrur, ekkert vesen.

6. Útivist er snobb í Japan. Hér eru minnst 10 tískublöð sem fjalla bara um tísku í útivistarfötum. Á milli Laura Ashley og Louis Vuitton er mjög líklegt að maður finni stóra útivistarbúð. Í Osaka eru tvær í hjarta borgarinnar nánast hlið við hlið. Í þeim má finna öll helstu útivistarmerkin….í litum sem ekki finnast utan Japans.

7. Shinkansen hraðlestirnar í Japan er hraðskreiðustu lestir í heimi og þær stundvísustu. Ferðahraðinn er í kringum 300 km/klst en þær geta þó farið í 570 km/klst. Lestirnar eru alltaf á réttum tíma, +/- 6 sek.

8. Japanska popp senan (J-pop) er nokkuð merkilegt fyrirbæri og vinsælt. Þar trjóna á toppnum nokkrar söngdívur. Sú sem nær að herma best eftir Mariu Carey selur mest. Tvær þeirra stigu hins vegar algjörlega út fyrir kassann og ákváðu að herma eftir Celine Dion. Skiptar skoðanir eru um hvort það hafi verið rétt ákvörðun.

9. Brókarblæti er talsvert vandamál í Japan. Hvergi í heiminum er stolið jafn miklu af kvenmannsnærbuxum. Vikulega berast fregnir af því að undirfataþjófar hafa náðst og lögregla lagt hald á mikið magn “þýfis”. Í síðustu viku var t.d. karlkyns starfmaður í grunnskóla handsamaður fyrir að dulbúast sem kvennmaður og komast þannig inn á heimavist kvennkyns nemenda til að komast yfir nokkrar nærur.

10. Sé nöfnum allra landa heimsins raða í japanska starfrófsröð er Ísland efst.

Endur

Við Steinunn höfum loks dregið bloggpennann upp aftur og hafist handa við að skrá ævintýr í Japan. Fyrir liggur meðal annars að gera svokallað innlit/útlit myndband í anda Valgerðar Matthíasdóttur.

Bráðfyndin færsla Steinunnar um litla önd með væng fær nú nýtt líf með aðstoð myndbands. Neðansýnt myndband var tekið upp í byrjun júní á fyrirlestri fyrir menntasvið Sakai borgar. Lesa má nánar tildrög fyrirlestursins í bloggfærslu Steinunnar.

Áður en æstir lesendur spila myndbandið vill ég aðeins koma nokkrum orðum að. Við grípum niður þar sem Steinunn er að flytja fyrirlesturinn og samstarfskona hennar Hiroko túlkar. Líklega er um 80% öllu því sem Steinunn segir í Japan túlkað yfir á Japönsku. Varðandi það sem á eftir kemur er það ansi gott dæmi um hversu agaðir Japanir eru og hversu hreint þeir ganga til verks. Japanir eru mjög skipulagðir þegar kemur að því að takast á við ákveðin verkefni. Mikill liðsandi er oft ríkjandi og ALLIR hjálpast að. Það er ekkert til sem heitir “ég nenni ekki” eða “ég vill ekki vera með”. Þetta á við í öllu tilfellum, jafnvel þótt einhver stelpa frá Íslandi biðji þig vinsamlegast að haga þér eins og önd.

Góðar stundir.

Þess má að lokum geta að full útgáfa myndbandsins hefur nú verið fjölfölduð og dreift til allra kennara Sakai borgar og hefur væntanlega fengið sitt hillupláss í rafrænum bókasöfnum grunnskólana. Litla öndin frá Íslandi hefur því hafið sig til flugs um menntakerfi landsins.