Tokyo

Við Steinunn fórum til Tokyo í kringum síðustu helgi (22.-25. okt). Steinunn átti fund á fimmtudag og svo var UNIFEM með bás á degi Sameinuðu þjóðanna á föstudeginum. Helgina notuðum við svo til að skoða okkur aðeins um í Tokyo.

Fyrir landfræðinörd er þetta stórmekileg borg í alla staði. Þéttbýlið Tokyo er í raun samansafn af 23 borgum sem allar hafa sína borgarstjórn. Samkvæmt tölfræðistofnun borgarinnar var samanlagður íbúafjöldi þeirra 12.988.797 manns árið 2009. Þetta er fjölgun frá 2008 sem nemur tæplega 100.000 hausum.

Út frá landfræðilegu sjónarhorni getur hugtakið borg eða þéttbýli verið mjög loðið. Hægt er að skilgreina þéttbýli á marga vegu, t.d. þar sem lengd á milli bygginga er minni en 200 metrar. Með mismunandi skilgreiningum má auðveldlega ná Tokyo upp í 35 milljónir íbúa.

Lestir eru faratæki sem ekki virðist ennþá vera hagkvæmt að nýta á Íslandi. Velti því fyrir mér hver ástæðan er og hvort einungs sé um að ræða einhverskonar fólksfjöldaþröskuld. Hvenær verður hægkvæmt að leggja teina á Íslandi? Eða verður þetta eins og með strætó? Við þurfum að minnsta kosti ekki að flytja inn eldsneytið á lestarnar. Við Íslendingar erum kannski búin að velja okkur einkabílinn eins og mætur maður fullyrti. Það var þó áður en hann gekk í skóla í Edinborg samhliða því að vera borgarfulltúri. Eftir það snéri viðkomandi sér að grænni samgöngumátum…enda vænlegra til árangurs í pólitík.

Við Steinunn nýttum okkur að sjálfsögðu lestarkerfi Tokyo. Að taka lestir í Japan er nokkuð auðvelt ef þú veist hvert þú ert að fara. Allt er vel merkt og flest veggkort á ensku á lestarstöðvunum. Lestarkerfið í Tokyo er hið stærsta í heiminum, sé miðað við kerfi sem þjóna þéttbýli. Í Tokyo eru 13 lestarlínur sem stoppa á 282 stöðvum. Í Tokyo ganga svo talsvert fleiri lestir sem ekki teljast til neðanjarðarkerfisins. Á venjulegum degi flytur kerfið 8,7 milljón farþega eftir brautarteinum sem teygja sig þó aðeins um 330 km um borgina. Til samanburðar má nefna að London Underground kerfið flytur um 3 milljónir farþega en telur þó 11 lestarlínur og 270 stöðvar.

Á kortinu hér að neðan má sjá uppbyggingu kerfisns frá 1927 til 2008. Augljóslega var lítið byggt á meðan Japanir stóðu í stríðsrekstri og árin eftir stríðslok.

Mynd: Wikipedia/Hisagi 2008

Augljóslega eru nokkrar lestarstöðvar í Tokyo mjög stórar. Ein af þeim er Shinjuku  lestarstöðin. Við fórum nokkrum sinnum í gegnum þessa stöð án þess að villast. Slíkt væri ekki hægt nema að allt væri vel merkt. Til að mynda er oft búið að koma fyrir kompásrósum í marmaralögðum gólfum stöðvanna.

Um 3,6 milljónir farþega fara í gegnum Shinjuku stöðina á venjulegum degi. Það er um 40% af öllum lestarfarþegum kerfisins. Á stöðinni stoppa 12 lestir en tvær af þeim tilheyra hinu eiginlega neðanjarðarlestarkerfi sem nefnt var hér að ofan. Á stöðinni eru um 200 útgangar.

Litlu sunnar við Shinjuku er lestarstöðin Shibuya, hún er litlu minni en er merkileg að því leiti að í grend við hana má finna fjöförnustu gangbraut í heimi. Hún nefnist Shibuya Crossing, en á einum grænum kalli ganga stundum 1000 manns yfir gatnamótin. Gatnamótin eru notuð í frægu skoti í mynd Soffíu Coppola, Lost in Translation. Hér fyrir neðan er svo YouTube myndband sem sýnir vel þessa miklu fólksflutninga.



PS. Vek athygli á svokölluðum LIKE fídus hér að neðan.